همشهری کین

می‌گن آدم یه چیزو که می‌بینه دوباره اونو می‌بینه. البته جمله‌ش انقدر مضحک نبود. معنی‌ش این بود که وقتی آدم با یه چیز قابل توجه برخورد می‌کنه، به زودی دوباره باهاش برخورد می‌کنه.

چند روز پیش تصادفا یه برنامه بی‌معنی درباره عشاق نام‌دار قرن بیستم تو بی‌بی‌سی یا من‌وتو می‌دیدم. درباره زندگی و البته زندگی عاطفی مرد ثروتمندی بود که برای معشوقه بازیگرش یه چیزی تو مایه‌های قصر ساخته بود. چند تا روزنامه و رادیو داشت و تا کاندیتاتوری ریاست جمهوری یا یه همچین چیزی پیش رفته بود. اما ناکام مونده بود. دیشب که این فیلم همشهری کین رو دیدم به نظرم اومد دارم همون فیلم رو با روایتی پرمعنی و جذاب دوباره می‌بینم. فیلمی که بعضی‌ها می‌گن بهترین فیلم تاریخ سینما بوده. هنر فیلم‌برداری، نحوه روایت داستان و موسیقی فیلم از نقاط برجسته فیلم بوده و من دوست دارم شخصیت‌پردازی خود کین رو هم به این موارد اضافه کنم. شخصیت‌پردازی کلا موضوعیه که بهش علاقه خاصی دارم.

شخصیت کین بر اساس شخصیت همون کسی برداشت شده که من فیلم مستندی ازش دیده بودم. البته می‌گن به جز این، بخشی از شخصیتش هم از روی شخصیت خود کارگردان فیلم که اتفاقا خودش هم نقش کین رو بازی کرده برداشت شده. به نظرم می‌شه اینطور تصور کرد. چون وقتی ازش پرسیدند چطور تو اولین تجربه فیلم‌سازی‌ش جرات کرده انقدر متفاوت از الگوهای رایج فیلم بسازه، جواب داده دلیلش فقط ناآگاهی بوده. اینکه مطالعه‌ای از کارهای قبلی نداشته که دچار احتیاط ناشی از بینش بشه و فقط هرچی به ذهنش می‌رسده پیاده می‌کرده.خوب این شبیه همون کاریه که کین می‌کرده.

.

.

فقط... جای ناراحتی‌ش می‌دونین چیه؟ اینکه وقتی تو شرکت از بچه‌ها می‌پرسم کی این فیلمو دیده، همه می‌گن ندیده‌ند و حتی اسمش هم نشنیده‌ند.

/ 1 نظر / 7 بازدید
یه دوست

من این فیلم رو سیزده سالگی دیدم؛ منتها توی مجله فیلم و با توضیحات جامع دکتر کاووسی. چه فرقی میکنه که کسی اینو ندونه یا فیلم رو ندیده باشه؟! اونی که نوشتی یه نفر برای عشقش اون کارها رو انجام داد رو نمیشناسم ولی اونی که ولز داستان فیلمشو از روی زندگی اون کپی کرد رو میشناسم و اون شخص هم خیلی سعی کرد که همشهری کین اکران نشه. می تونی اینجا ببینیش. http://en.wikipedia.org/wiki/William_Randolph_Hearst